F.Mk.3 thumb|Meteor F.Mk.3 z 616. Eskadry w bazie Melsbroek pod koniec II wojny światowej; maszyny pomalowano na biało, aby ułatwić ich identyfikację sojuszniczym lotnikom Pierwsza wersja budowana w większej liczbie. Pierwszy egzemplarz (EE230) oblatano na początku września 1944 roku. Począwszy od szesnastego egzemplarza (numer EE245) stosowano silniki o ciągu 8,9 kN. F.Mk.3 cechował się również wzmocnioną konstrukcją płatowca, większym zapasem paliwa, hamulcami aerodynamicznymi i odsuwaną kopułką. W ostatnich piętnastu egzemplarzach (od EE479) wprowadzono dłuższe, bardziej opływowe gondole silników, stwarzające mniejszy opór (zamontowano je także w niektórym przebudowanych maszynach). W części samolotów zastosowano mocniejsze silniki Derwent IV (10,7 kN).
W kwietniu 1948 roku w dwóm Meteorach z krótkimi gondolami – EE337 i EE387 – zainstalowano silniki Derwent V i haki hamujące zaczerpnięte z de Havillanda Sea Horneta oraz wzmocniono podwozie, aby przygotować je do lądowania na pokładzie lotniskowca. 8 czerwca 1948 roku pilot doświadczalny Royal Navy Eric Brown wylądował na HMS „Implacable”;