Początkowo Marcin Luter i stany ewangelickie łudzili się, że dzieło odnowy Kościoła może podjąć tylko wolny chrześcijański sobór, w związku z tym wielokrotnie się do jego zwołania odwoływali. Papież Paweł III zwołał sobór do Mantui na 23 maja 1537 roku, lecz z bulli papieskiej wynikało, że nie chodzi o znalezienie jedności z ewangelikami, a o „wytępienie kacerstwa”. 24 czerwca 1536 do Wittenbergi przybył osobiście elektor saski Jan Fryderyk Wspaniałomyślny, aby zlecić reformatorom przygotowanie odpowiedzi, jaką Związek powinien udzielić papieżowi, gdyby ten zdecydował się zaprosić na sobór ewangelików. Pomimo jego zwołania sobór ten nigdy się nie odbył.

Osobne zlecenie od elektora otrzymał Marcin Luter, który miał na życzenie księcia przygotować specjalny zestaw artykułów wiary. Jan Fryderyk wyraził również życzenie, aby pozostali reformatorzy zapoznali się z nimi, a następnie je podpisali jeżeli będą tego samego zdania co ich autor. Po zakończeniu pracy Luter wezwał swoich przyjaciół 28 grudnia 1536 roku do Wittenbergi. Dyskusja nad opracowanymi przez niego artykułami ciągnęła się aż do 3 stycznia 1537, a po ich podpisaniu przesłano je księciu Janowi Fryderykowi.