Struktura Lectio Divina Przejście od czytania Biblii, do medytacji, do modlitwy, a następnie zjednoczenia z Bogiem i wsłuchiwania się w Jego głos, zostało po raz pierwszy oficjalnie opisane przez Guigo II, mnicha kartuskiego, przeora La Grande Chartreuse, który zmarł pod koniec XII wieku. Książka Guigo II zatytułowana Drabina mnichów, bardziej znana pod tytułem List o życiu kontemplacyjnym uważana jest za pierwszy opis metodyczny modlitwy w zachodniej tradycji monastycznej. Przy tej metodzie modlitewnej ważny jest wybór czasu, miejsca oraz właściwe przygotowanie. Czterema podstawowymi elementami Lectio Divina są: Lectio (lektura tekstu biblijnego), Meditatio (jego medytacja), Oratio (modlitwa serca) i Contemplatio (kontemplacja – wsłuchanie się w to, co Bóg ma do powiedzenia).
Rodzaje Lectio Divina Podstawowymi elementami Lectio Divina są lektura tekstu biblijnego oraz osąd konkretnej sytuacji życiowej medytującego, w połączeniu z modlitwą uwielbienia. Różne szkoły duchowości i tradycje, np. zakonne, propagowały i praktykowały własne warianty Lectio Divina. Także współcześnie występują różne warianty, w zależności od adresatów, dla których schemat modlitwy Lectio Divina jest przeznaczony.