Król jesienią wezwał Olbrachta do siebie, by otrzymać zapewnienie, że ten nic w sprawie mołdawskiej nie knuje. Wojewoda gorąco zaprzeczył, chociaż w rzeczywistości zamierzał storpedować ewentualny układ polsko-turecki.
Wiosną roku 1568 (w trakcie rokowań w Konstantynopolu) Tatarzy najechali ziemie polskie. Dotarli aż na Wołyń, paląc, rabując i biorąc ludzi w jasyr. Tego wojewodzie było trzeba: zebrał swą prywatną armię i ruszył za Tatarami. Nie dogonił ich w granicach Rzeczypospolitej, a dopiero pod Oczakowem (czyli już na ziemiach sułtańskich). Pokonał ich, odbił jasyr, wziął tysiące sztuk bydła i owiec, po czym niepokonany wrócił do Polski. Ucierpiały na tym rokowania z Turcją. Sułtan uwierzył wprawdzie, że akcja Łaskiego była samowolą, ale porozumienia w sprawie mołdawskiej nie zaakceptował, a tym samym Łaski osiągnął to, co zamierzał. W kraju przez jakiś czas dawało się odczuć zaniepokojenie, czy wojewoda sieradzki nie ściągnie na Polskę nawały tureckiej, ale gdy okazało się, że to nie nastąpi, zaczęto go wychwalać. Mikołaj Rej, Marcin Bielski, a nawet Jan Kochanowski wspominali go w swoich utworach.