thumb|Zrekonstruowany skandynawski długi dom z epoki wikingów thumb|Tradycyjny długi dom Irokezów thumb|Współczesny długi dom z Borneo Długi dom – rodzaj całorocznego budownictwa mieszkalnego, występującego w wielu kulturach. Domy te były zamieszkiwane przez jedną lub więcej rodzin.
Długi dom jest typem budownictwa drewnianego występujący wśród rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej, a także w innych częściach świata, zwłaszcza w zachodniej Europie, Azji (długie domy na palach m.in. na Borneo) i Ameryce Południowej (Amazonia).
Uważany jest często za najstarszy, już od neolitu, typ stałego budownictwa ludów osiadłych, utrzymujących się przynajmniej częściowo z rolnictwa.
W Europie Pierwsze europejskie długie domy datowane są na ok. 5000 lat p.n.e., związane z kulturą ceramiki wstęgowej rytej.
Długie domy były obecne w północnej i zachodniej Europie, m.in. w Niemczech, Anglii, Walii, Szkocji i Skandynawii.
W Skandynawii długie domy były charakterystyczne dla kultur wikingów, jednak strukturalnie różniły się od tych w Brytanii. W Skandynawii odkryto pozostałości takich struktur sprzed ponad 1800 lat. Niedawne wykopaliska w Øvre Eiker w Norwegii ujawniły długi dom o imponujących rozmiarach – szerokości 16 metrów i centralnej nawie o szerokości 9 metrów. Budowla ta mogła pełnić rolę sali królewskiej.