Długie domy nie miały okien, miały jedynie niewielkie otwory w dachu, którymi wydobywał się dym z ognisk rozpalanych w wiodącym przez środek domu przejściu i używanych zwykle przez kilka rodzin (u Irokezów) lub pojedyncze rodziny (nad Pacyfikiem). W rodzinnych pomieszczeniach po obu stronach korytarza znajdowały się m.in. drewniane platformy do spania i drewniane podłogi. W Ameryce Północnej długie domy budowane były od czasów poprzedzających kontakty rdzennych mieszkańców Ameryki Północnej z Europejczykami po czasy współczesne, gdy odtwarzane są w skansenach i służą jako miejsca spotkań, edukacji oraz tradycyjnych uroczystości lokalnych społeczności tubylczych Amerykanów z rezerwatów rdzennej ludności.
W Azji W Azji, zwłaszcza na Borneo, długie domy na palach były tradycyjnymi budowlami charakterystycznymi dla rdzennych plemion, takich jak Iban czy Dajakowie. Podniesione konstrukcje chroniły mieszkańców przed powodziami i dzikimi zwierzętami oraz zapewniały lepszą wentylację w wilgotnym klimacie. Długie domy na Borneo budowane są na palach, osiągających wysokość od 3 do 10 metrów, co chroni mieszkańców przed powodziami i dzikimi zwierzętami.