XVII w. Na początku XVII w., po przejęciu zamku (Barbara Dulska, w 1614 roku wniosła dobra janowieckie w posagu) przez rodzinę Tarłów herbu Topór w 1593, rozbudowano część mieszkalną i dobudowano cylindryczną wieżę zachodnią i wschodnią. W tym czasie mury zewnętrzne zyskały biało-czerwone pasy i niezgrabne postacie żołnierzy, mające nawiązywać do sztuki ludowej.
W 1606 na zamku miało miejsce pojednanie króla Zygmunta III Wazy z marszałkiem wielkim koronnym Mikołajem Zebrzydowskim, przywódcą rokoszu Zebrzydowskiego.
W 1654 roku Barbara Tarłówna wyszła za Jerzego Sebastiana Lubomirskiego herbu Drużyna i wniosła zamek w posagu. Kolejni właściciele, Lubomirscy ok. 1654 wybudowali kaplicę.
W dniu 7 lutego 1656 zamek został ograbiony i spalony podczas najazdu Szwedów pod dowództwem Karola Gustawa. Następnie odbudowany i rozbudowany w stylu barokowym przez rodzinę Lubomirskich, w których posiadaniu znajdował się do pierwszej połowy XVIII w. Odbudową kierował architekt holenderski Tylman z Gameren.