Endre Ady de Diósad (ur. 22 listopada 1877 w Érmindszent, zm. 27 stycznia 1919 w Budapeszcie) – węgierski poeta; dzięki jego twórczości rozpoczęło się odrodzenie poezji w literaturze tego kraju. mały|Dom rodzinny Endrego Adyego mały|Adél Brüll, muza Endrego Adyego mały|Endre Ady z Mihályem Babitsem mały|Rękopis Endrego Adyego
Życiorys Ady pochodził ze szlacheckiej, choć zbiedniałej, siedmiogrodzkiej rodziny i był starszym z dwojga rodzeństwa. W latach 1892–1896 uczęszczał do kalwińskiego gimnazjum w Zilah po którego ukończeniu kontynuował naukę na uniwersytecie w Debreczynie na kierunku prawo. Jednak po trzech latach porzucił studia. Podjął pracę jako dziennikarz, publikując jednocześnie swój debiutancki tomik „Versek” (1899). Krótko potem przeniósł się do Nagyváradu, gdzie poznał swą kochankę, Adél Brüll (zamężną kobietę, którą nazywał w swych wierszach „Léda”). Wspólnie z nią odbył podróż do Paryża, poznając tam najnowsze prądy europejskiej literatury. Po powrocie na Węgry rozpoczął pracę dla czasopisma „Budapesti Napló”, w którym opublikował ponad 500 artykułów i wierszy. W tym okresie rozpoczął również swą działalność polityczną, wstępując do radykalnej grupy o nazwie Huszadik Század (Dwudziesty Wiek).