1973, Chamalières), które dostarczyły dużo wiedzy nie tylko o samym języku, ale także o kulturze Galów. RIG nie uwzględnia późniejszych odkryć, np. dwóch tabliczek złorzeczących odnalezionych w Chartres w 2010. Wiele tekstów galijskich zachowało się tylko fragmentarycznie, a ich tłumaczenie jest bardzo trudne, jeśli nie niemożliwe. W procesie odcyfrowywania inskrypcji istotne są glosy, ale także analiza porównawcza z innymi językami celtyckimi i indoeuropejskimi. Najstarsze teksty pochodzą z III w. p.n.e. i spisane są w alfabecie etruskim, najmłodsze zaś, spisane łacinką, z III wieku n.e.
O Galach i ich języku wspominają autorzy rzymscy. Najwcześniejsza jest wzmianka w przypisywanym Wergiliuszowi Cataleptonie z I wieku p.n.e., z którego zaczerpnięto także nazwę litery tau gallicum (por. „Historia wewnętrzna”, poniżej). Język galijski jest także wspomniany kilkukrotnie przez Juliusza Cezara w jego Wojnie galijskiej. Z istotnych źródeł późniejszych wymienia się przede wszystkim Historię rzymską Kasjusza Diona (207-229), w której stwierdza on, że Galowie przed- i zaalpejscy mówili tym samym, odmiennym od łaciny językiem oraz komentarz Św. Hieronima do Listu do Galatów (386/387), w którym zwraca uwagę, że galijskie plemię Trewerów mówiło językiem podobnym do mowy Galatów, a nie łaciną.