W Heidelbergu pracował u Wilhelma Erba i Wilhelma Kühnego, w Paryżu u Jeana-Martina Charcota i Georges’a Hayema. Po powrocie do Warszawy został ordynatorem w klinice diagnostycznej Michaiła Zieńca.
Od 1902 mieszkał we Lwowie, w 1908 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Lwowskiego. Latem wyjeżdżał do Karlsbadu, gdzie prowadził z sukcesem prywatną praktykę. Zmarł nagle, 29 grudnia 1911 roku, z powodu anewryzmu serca. Jego grób znajduje się na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Żonaty z Karoliną (Kazimierą Katarzyną) z Rudowskich z Rumoki. Mieli córkę Annę (ur. 1892)Dokumentacja aktowa Z zespołu: Spuścizna rodziny Biernackich (Edmund - dr med., Wiktor - fizyk, nauczyciel) 35/630/3/-/1 , która została żoną prawnika i działacza społecznego Stanisława Bryły. Edmund miał dwóch braci, jeden z nich, Wiktor (1869-1918), był fizykiem, drugi, Józef (ur. 1871), był inżynierem w Kamieńskiem† Edmund Biernacki. Kurjer Lwowski nr 590 (30 grudnia 1911) s. 3.
Dorobek naukowy Jako pierwszy zaobserwował związek między szybkością opadania krwinek w osoczu a ogólnym stanem organizmu. Do pomiaru szybkości opadania krwinek czerwonych skonstruował szklany cylinder pomiarowy.