Wobec nielicznej obsady i peryferyjnego położenia względem innych klasztorów miejscowy konwent nie pełnił istotnej funkcji w prowincji polskiej zakonu dominikańskiego. W dobie reformacji (1530) został zsekularyzowany. W 1585 miał miejsce kolejny pożar.
Miasto pozostawało częścią I Rzeczypospolitej jako lenno do 1657, następnie znajdowało się pod panowaniem elektorów brandenburskich. Przed ucieczką do Polski (1670) starostą gierdawskim był jeden z przywódców opozycji antyelektorskiej, zwolennik powrotu regionu pod zwierzchnictwo polskie – Jan Teodor Schlieben. Zamek, należący do rodziny Schliebenów, po 1672 pozostał niezamieszkany i stopniowo popadał w ruinę.
W granicach Prus i Niemiec mały|lewo|Zniszczone miasto po I wojnie światowej Po utworzeniu Królestwa Prus w 1701 roku Gierdawy zostały włączone do powiatu (Landkreis) kętrzyńskiego. W 1708 król Fryderyk I nadał miastu prawo do organizowania 4 razy w roku jarmarku. W czasie wojny siedmioletniej, w 1757 roku, miasto zniszczyli Kozacy. W 1802 miał miejsce wielki pożar. 16–17 czerwca 1807 polska kawaleria stoczyła tu zwycięską bitwę przeciw Rosjanom i zdobyła miasto. Po reformie administracyjnej Prus w 1818 roku miasto stało się siedzibą powiatu. Po upadku powstania listopadowego w 1831 r.