W latach 70. XX w. był jednym z głównych, obok Russella Meansa i Johna Trudella, liderów AIM, uczestnikiem wielu demonstracji i akcji protestacyjnych Ruchu w Dakocie Płd. i innych stanach zamieszkanych przez dyskryminowaną i prześladowaną wówczas często ludność tubylczą. Uczestniczył m.in. w tzw. Szlaku Złamanych Traktatów – marszu Indian z różnych części USA do Waszyngtonu, zakończonym w listopadzie 1972 roku tygodniową okupacją tamtejszej siedziby Biura do Spraw Indian (BIA).

Brał też udział w zamieszkach w budynku sądu w Custer w Dakocie Płd. w styczniu 1973 roku (starcia wybuchły, gdy uniewinniono białego zabójcę Indianina), a następnie w zorganizowanej przez AIM na prośbę lakockich tradycjonalistów z rezerwatu Pine Ridge 71-dniowej okupacji osiedla Wounded Knee wiosną 1973 roku. Jako jeden z przywódców tej głośnej akcji protestacyjnej północnoamerykańskich Indian w miejscu historycznej masakry Siuksów z 1890 roku zyskał wówczas opinię radykała, ale także rozgłos w kraju i za granicą oraz popularność wśród wielu młodych Indian i ludzi ze środowisk lewicowych.