16 lutego 1973 papież Paweł VI prekonizował go biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej ze stolicą tytularną Fidoloma. Święcenia biskupie przyjął 1 kwietnia 1973 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku. Konsekrował go kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski, któremu asystowali biskupi włocławscy: diecezjalny – Jan Zaręba i pomocniczy – Kazimierz Majdański. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „In Domino speravi” (Panu zaufałem). W kurii biskupiej w latach 1973–1997 sprawował urząd wikariusza generalnego, a ponadto był przewodniczącym wydziału sakramentalnego, komisji muzyki sakralnej, komisji ds. sakramentów i komisji misyjnej. W jego kompetencjach znalazły się formacja duchowa kapłanów, kwestie zakonne i sprawy świeckich pracowników kościelnych. Podczas II Polskiego Synodu Plenarnego był przewodniczącym diecezjalnej komisji synodalnej. W latach 1974–1975 uczestniczył w peregrynacji kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej po diecezji, odwiedzając w tym czasie 260 parafii. Był spowiednikiem w kościele katedralnym. W 1980 objął godność dziekana włocławskiej kapituły katedralnej. 6 grudnia 1997 papież Jan Paweł II przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego włocławskiego.