Początkowo regentami w imieniu młodej pary królewskiej zostali eunuch Eulajos i syryjski wyzwoleniec Lenajos. Nie byli to ludzie przygotowani do sprawowania władzy, a szczególnie w trudnym okresie. Król Syrii Antioch IV (brat ich matki Kleopatry I) miał ambicje imperialne, a na zachodzie rosła potęga Rzymu. Obaj regenci postanowili jednak odzyskać Palestynę i Celesyrię z rąk syryjskich. Antioch zorganizował obronę przed Egiptem. W 173/172 Rzymianie otrzymali od regentów Egiptu zapewnienie wsparcia przeciwko antyrzymskiej koalicji pod wodzą króla Macedonii Perseusza. Pod koniec 170 r. p.n.e. do Rzymu udały się poselstwa z Aleksandrii i z Syrii, aby wszelkie nieporozumienia wyjaśnić na swoją korzyść i zapewnić sobie życzliwość Rzymu. Posłowie Egiptu próbowali nawet pośredniczyć w wojnie między Rzymem a królem Macedonii Perseuszem. Przed tym nierozważnym krokiem powstrzymał ich Marek Emiliusz Lepidus, pierwszy senator, niegdyś zaprzyjaźniony z Ptolemeuszem V. Regenci Egiptu wszczęli wojnę z Syrią, która szybko zakończyła się klęską w listopadzie 170 r. p.n.e. między przylądkiem Kasion a twierdzą Peluzjum. Eulajos namawiał młodego króla, aby uciekał statkiem na wyspę Samotrake, co ten też próbował uczynić, ale nie wiadomo, jak daleko zdołał uciec.