W roku 1919 został wiceprezesem Szwajcarskiego Towarzystwa Psychoanalitycznego.
W 1911 r. rozpoczął badania nad plamami atramentowymi, zakres jego pracy obejmował poszukiwanie metod badania osobowości. W roku 1917 Rorschach zainteresował się pracami Szymona Hensa, który badał wyobraźnię swoich pacjentów, stosując do tego karty z atramentowymi plamami. Rok później zaczął prowadzić własne doświadczenia przy użyciu 15 przypadkowych kleksów atramentu i pytaniu pacjentów czym dane plamy mogą być. Utrzymywał, że własne wypowiedzi pacjentów pozwalają mu zdobyć informacje dotyczące zdolności postrzegania, inteligencji oraz spektrum emocjonalnego badanych.
Test Rorschacha opiera się na ludzkiej skłonności do reagowania na różnorodne bodźce – w tym przypadku widok plamy atramentowej – poprzez interpretacje i odczucia. Właściwie przygotowany obserwator jest podobno w stanie ustalić nieuświadomione lub skrywane cechy charakteru i odruchy badanego. Rorschach ogłosił wyniki swoich badań na 300 pacjentach psychiatrycznych i 100 osobach zdrowych w swojej książce – Psychodiagnostyce (1921). Standardowy test Rorschacha zawiera dziesięć kart z plamami.