Anglicy wysunęli wówczas kandydaturę Edwarda III jako najstarszego męskiego potomka Filipa Pięknego. Niechęć panów francuskich do Anglików okazała się silniejsza i regentem (a później i królem, gdyż królowa Joanna urodziła córkę) został Filip VI Walezjusz, zaś prawo salickie zmieniono tak, że nie tylko kobieta, ale i jej potomstwo nie mogło dziedziczyć francuskiego tronu. Edward złożył Filipowi VI hołd z Akwitanii, pamiętał jednak o swoich roszczeniach i podniósł je w późniejszym okresie.
Głównym problemem Edwarda była wtedy wszechwładza Mortimera, który poczynał sobie coraz zuchwalej, pozbywając się wszystkich, którzy mogli stanąć na przeszkodzie jego ambicjom. Mortimer przebrał w końcu miarę w 1330 r., kiedy kazał uwięzić i stracić królewskiego stryja Edmunda Woodstocka, 1. hrabiego Kentu. Edward zdecydował się działać i w październiku 1330 w Nottingham przeprowadził zamach, zakończony uwięzieniem Mortimera, który przetransportowany do Tower został tam bez sądu powieszony 29 listopada 1330 r., zaś wszystkie jego ziemie zostały przejęte przez Koronę (część z nich zwrócono po kilku miesiącach synom Mortimera). Królowa Izabela musiała opuścić dwór, i została na krótko zamknięta w areszcie domowym w zamku Berkhamsted.