w latach 1930–1931.
W 1931, 1932 i 1934 roku występował w reprezentacji narodowej w Pucharze Davisa. Wygrał 19 z 25 pojedynków, mając na koncie m.in. zwycięstwa nad Australijczykami Jackiem Crawfordem i Harrym Hopmanem. Uczestniczył m.in. w zwycięskim meczu z Australią w 1934 roku, kiedy zdobył decydujący punkt po pokonaniu Viviana McGratha (Australijczycy prowadzili po pierwszym dniu 2:0). W finale w 1934 roku przeciwko Brytyjczykom przegrał zarówno z Fredem Perrym, jak i Bunnym Austinem, a w finale międzystrefowym w 1932 roku przeciwko Niemcom uległ Gottfriedowi von Crammowi i Danielowi Prennowi. Amerykanie awansowali wówczas do finału dzięki punktom siglowym Ellswortha Vinesa i deblowemu zwycięstwu Wilmera Allisona i Johna Van Ryna. W 1951 roku Shields pełnił funkcję kapitana reprezentacji daviscupowej, doprowadzając ją do finału, gdzie Amerykanie nie sprostali Australijczykom.
W 1964 roku Shields został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (0–2)
Gra podwójna (0–1)