Od 5 maja 2006 sprawowała urząd ministra pracy i polityki społecznej z ramienia Samoobrony RP w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego. 26 września tego samego roku po odwołaniu Andrzeja Leppera podała się do dymisji, jednak 16 października po odnowieniu koalicji PiS-Samoobrona RP-LPR ponownie mianowano ją ministrem. Funkcję tę pełniła do 13 sierpnia 2007, kiedy to została zdymisjonowana w związku z rozpadem koalicji rządzącej. Sprawując urząd ministra pracy, jednocześnie była przewodniczącą Trójstronnej Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych i członkinią Komisji Nadzoru Finansowego. We wrześniu 2007 zrezygnowała z członkostwa w Samoobronie RP i wycofała się z działalności politycznej.
W 2011 zamierzała startować do Senatu z ramienia komitetu Unia Prezydentów – Obywatele do Senatu, jednak jej kandydatura nie została zarejestrowana z powodu zbyt małej liczby ważnych podpisów. W 2014 otwierała okręgową listę SLD-UP w wyborach do Europarlamentu, uzyskując 12 920 głosów i nie zdobywając mandatu. Rok później była niezależną kandydatką do Senatu w jednym z okręgów warszawskich, zajmując ostatnie, 4. miejsce.