"stos selenowy".
Pojedyncze złącze metalowo-selenowe charakteryzuje się napięciem przebicia w kierunku zaporowym kilkudziesięciu woltów; w praktyce dopuszczalne napięcie pracy w kierunku zaporowym nie przekracza na ogół od około 18 do 30 V. Ma większą rezystancję w kierunku przewodzenia (rzędu 30 Ω dla płytki o powierzchni 1 cm²), niż złącze kuprytowe (ok. 3 Ω dla płytki o tej samej powierzchni)ściślej: selenowy prostownik ma mniejszą konduktancję w kierunku przewodzenia, rzędu 1/30 S/cm² wobec 1/3 S/cm² prostowników kuprytowych; zwiększenie powierzchni płytki, np. trzykrotnie, trzykrotnie zwiększa przewodność (i trzykrotnie zmniejsza oporność, w tym przypadku do 10 Ω dla płytki selenowej o powierzchni 3 cm² i do 1 Ω dla takiej samej płytki kuprytowej), ale wyższe napięcie przebicia w kierunku zaporowym, dlatego prostowniki selenowe szybko znalazły zastosowanie w elektronice użytkowej. Kilkunastoelementowe stosy (często w postaci gotowych mostków Graetza) wyparły diody próżniowe z zasilaczy napięcia anodowego (rzędu 250 woltów) lampowych odbiorników radiowych, wieloelementowe stosy selenowe zmontowane we wspólnej obudowie stosowano też powszechnie jako diody wysokiego napięcia (kilkanaście kilowoltów) w odbiornikach telewizyjnych.