Nazwy francuska i angielska, odpowiednio couleuvre de Montpellier i Montpellier snake, sugerują wąski zasięg występowania, choć nie odpowiada to prawdzie (Montpellier na południu Francji wskazano jako miejsce typowe). Występuje zarówno na nizinach, jak i w górach (do 2160 m n.p.m.).
Systematyka Za podgatunek malpolona uznawany był Malpolon insignitus (zamieszkujący m.in. Półwysep Bałkański, wyspy greckie, Turcję, Kaukaz i Afrykę północno-wschodnią), został on jednak w 2006 roku uznany za odrębny gatunek na podstawie badań genetycznych.
Obecnie wyróżnia się dwa podgatunki M. monspessulanus, które zamieszkują: Malpolon monspessulanus monspessulanus (Hermann, 1804) – Maroko, Algieria, Półwysep Iberyjski, południowa Francja, północno-zachodnie Włochy Malpolon monspessulanus saharatlanticus Geniez, Cluchier & de Haan 2006 – Maroko, Sahara Zachodnia
Etologia Dzienno-zmierzchowy. Bardzo płochliwy. Jedynie w sytuacji bez wyjścia syczy i może ukąsić. Z punktu widzenia człowieka uważa się go za węża warunkowo jadowitego. Zęby jadowe posiada z tyłu szczęki, więc nie każde ukąszenie oznacza wprowadzenie jadu. Na człowieka jad działa stosunkowo słabo, powoduje silny ból głowy i bolesny obrzęk w miejscu ukąszenia. Nie zagraża jednak życiu.