skrzypce). Jej złoty wiek przypada na okres baroku.
Budowa i dźwięk Viola d’amore ma wiele wspólnego z rodziną viol. Tak jak one posiada płaską spodnią płytę oraz rzeźbioną główkę, ale w przeciwieństwie do nich nie posiada progów. Wielkość jej pudła waha się między 35,5–44,5cm, czyli porównywalna jest do wielkości współczesnej altówki.
Viola d’amore ma z reguły 6–7 strun melodycznych i od 6–14 strun rezonujących (przy czym zwykle liczba strun rezonujących jest taka sama jak strun melodycznych); struny rezonujące umieszczone są pod strunociągiem, przechodzą przez podstawek i pod gryfem. Są one zawsze metalowe, w przeciwieństwie do strun melodycznych, które były jelitowe. Dzięki strunom rezonującym instrument posiada specyficzne brzmienie. Leopold Mozart w swoim dziele „Versuch einer grundlichen Violinschule” napisał, że viola d’amore brzmi „nadzwyczaj czarująco podczas spokojnego wieczoru”.
Instrument był strojony odpowiednio do danego utworu – często stosowano skordaturę.
Od XVIII wieku stosowany był standardowy strój kwartowo-kwintowo-tercjowy: A d a d1 fis1 a1 d².
Viola d’amore była szczególnie popularna w późnym XVII wieku, ale i wtedy muzyk, który specjalizował się w grze na niej, był rzadkością.