w Krakowie – duża grupa rzeźb plenerowych znajduje się w Parku Krakowskim i w przestrzeni dawnej Nowej Huty (obecnie od 1991, w dzielnicach Krakowa: XIV Czyżyny, XV Mistrzejowice, XVI Bieńczyce, XVII Wzgórza Krzesławickie, XVIII Nowa Huta).
W Elblągu, w ramach rozwoju życia kulturalnego na prowincji, w latach 1965–1973 odbywała się cykliczna impreza artystyczna pod nazwą Biennale Form Przestrzennych w Elblągu, organizowana i sponsorowana przez elbląskie Zakłady Mechaniczne im. gen. K. Świerczewskiego Zamech. Artyści projektowali rzeźby z metalu, a pracownicy zakładu w czynie społecznym, pomagali w ich wykonaniu. W ten sposób powstało ponad 50 abstrakcyjnych form przestrzennych, które później trafiały do przestrzeni miejskiej.
Rzeźby takie powstawały też w ramach plenerów rzeźbiarskich organizowanych dla rzeźbiarzy. W latach 60. XX wieku w Orońsku utworzono Ośrodek Pracy Twórczej Rzeźbiarzy, któremu w 1974 roku nadano nazwę Centrum Rzeźby Polskiej. To tam w ramach plenerów i spotkań artystów powstało wiele rzeźb plenerowych, które pozostawały w parku otaczającym centrum, stawały się eksponatami utworzonego w 1992 Muzeum Rzeźby Współczesnej lub trafiały do przestrzeni publicznej w wielu miastach, m.in.