90, takty 36-48 9/8 – Claude Debussy Clair de lune z Suite bergamasque 12/8 – Antonio Vivaldi Koncert skrzypcowy E-dur op. 8 nr 1 „La primavera”, cz. III (z cyklu Le quattro stagioni) 15/8 – King Crimson One More Red Nightmare, Steven Wilson Remainder the Black Dog
Georg Philipp Telemann dla celów ilustracyjnych (widocznych tylko w zapisie nutowym) wykorzystał w tzw. Suicie Guliwer D-dur na dwoje skrzypiecIntrada na 2 skrzypiec bez basu TWV 40:108, Der getreue Music-Meister (1728/29), faksymile publikacji. rzadko stosowane metra, m.in. w części II Lilliputsche Chaconne – 3/32, a w części III Brobdingnagische Gique – 24/1.
W muzyce współczesnej często odchodzi się od jednolitego systemu metrycznego dla całego utworu muzycznego na rzecz metrum zmiennego. Na przykład progresywna grupa Yes w kompozycji Close to the Edge dokonała kilkunastu zmian metrum, używając schematów: trzy-drugie, cztery-drugie, cztery-czwarte, dwanaście-ósmych i dziewięć-szesnastych. Natomiast stałe metrum jest elementem charakterystycznym dla tańców tradycyjnych.
Przykładem eksperymentów muzycznych jest Michael Angelo Batio, który niekiedy stosuje złożone metrum (jak np. w utworach Time Traveler – Planet Gemini (solo) czy Hands Without Shadows).