mały|Piotr Szembek jako pułkownik przed powstaniem listopadowym mały Piotr Szembek herbu Szembek (ur. 14 grudnia 1788 w Warszawie, zm. 21 marca 1866 w Siemianicach) – hrabia, generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Piotr Szembek urodził się 14 grudnia 1788 roku w Warszawie, w rodzinie Józefa Ignacego i Kunegundy z Walewskich. Kształcił się w Akademii Wojskowej w Berlinie. Od 1807 służył w wojskach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Był kapitanem armii Księstwa Warszawskiego. Uczestniczył w inwazji na Rosję w 1812 rokuMarek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, Warszawa 1980, s. 379.. W 1813 roku w Gdańsku ożenił się z Fryderyką Becu de Tavernier. Ich synem był hrabia Aleksander Szembek (w latach 1824–1830 uczeń polskiego poety romantycznego, Józefa Bohdana Zaleskiego). W okresie od 24 maja 1829 roku do 24 stycznia 1831 roku dowodził 3 Brygadą 1 Dywizji Piechoty w Sochaczewie.
Tytuł hrabiego dla Piotra został ustanowiony 17 stycznia 1816 roku w Prusach, a zatwierdzony w Królestwie Kongresowym w 1820Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku. Do stopnia generała brygady awansował w roku 1829.