używał nazwiska "Jan Jankowski". Był żołnierzem podziemia. W 1942 stracił rodziców. W 1943 w jednej z akcji został ranny. W tym samym roku aresztowano go (wcześniej też był kilkakrotnie aresztowany, jednak udawało mu się uciec), przesłuchiwano i uwięziono w KL Warschau. Następnie znalazł się na Pawiaku, skąd zamierzano przetransportować go do Auschwitz, jednak uciekł z konwoju. Nawiązał współpracę z warszawskim podziemiem. Niemcy poszukiwali go listem gończym, więc postanowił wyjechać z Warszawy, w kierunku wschodnim. Dostał się do Żytomierza na Ukrainie. Kiedy chciał wstąpić w szeregi Armii gen. Andersa, został aresztowany przez NKWD. Ponownie zbiegł, unikając rozstrzelania. Wiosną 1944 znalazł się w Warszawie. Rozpoczął współpracę wywiadowczą z Polskim Państwem Podziemnym. W sierpniu 1944 wziął udział w powstaniu warszawskim.
Po 1945 przedostał się do Szwajcarii, gdzie w 1953 uzyskał stopień doktora medycyny na uniwersytecie w Genewie. Przeniósł się do USA, tam pracował w zespole laboratorium prymatologicznego na New York University, które odkryło wirus zapalenia wątroby typu B. W 1995 został wybrany do francuskiej Académie Nationale de Médecine, gdzie jako jedyny reprezentował Stany Zjednoczone.