W sezonie 1956/1957 reprezentował WKS Zakopane. W 1956 roku został wicemistrzem Polski w skokach narciarskich, a rok później zdobył brązowy medal. W tym samym roku zwyciężył w zawodach we włoskim Gallio oraz zajął 9. miejsce w próbie przedolimpijskiej. 2 kwietnia 1956 zwyciężył w wielkanocnym konkursie skoków na Wielkiej Krokwi, skacząc na 78 i 84,5 m. Następnie ustanowił nowy nieoficjalny rekord tej skoczni - pokonał odległość 93,5 metra.
Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1956 w Cortina d’Ampezzo zajął 25. miejsce na 51 startujących zawodników, po skokach na 101,5 m i 88 m.
W następnym roku wystąpił w zawodach rangi FIS m.in. w St. Moritz, Lahti, Arosa i Winterthur. Zajął trzecie miejsce w Pucharze Marszałka Montgomerego i 6. pozycję w Turnieju Szwajcarskim.
24 października 1957 na skoczni w Harrachovie doznał wypadku na rozbiegu, upadając i zawisając na drucie, który rozerwał jego nogę. Był hospitalizowany w tamtejszym szpitalu, gdzie pojawiły się komplikacje w postaci krwotoków. Został następnie przetransportowany do kraju, gdzie doszło do martwicy i stopa została amputowana. Po półtora roku wyszedł z kliniki i zajął się stolarką.