Cząstki pokarmu odfiltrowane na skrzelach kierowane są ku rynience brzeżnej i dalej ku płatom gębowym.
Rozmnażanie thumb|Zdjęcie larwy szczeżui wielkiej (glochidium) – stadium rozwojowego pasożytującego na skrzelach lub płetwach ryb. thumb|Schemat larwy (glochidium) szczeżui wielkiej. Gatunek rozdzielnopłciowy (niektórzy autorzy podają, że osobniki tego gatunku mogą być hermafrodytyczne). Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego (duże samice są nieco bardziej pękate niż samce). Podobnie jak u pozostałych Unionidae, występuje specyficzna forma opieki nad potomstwem: składane jaja trafiają do płatów zewnętrznych skrzeli i tam są zapładniane przez plemniki, które zostały wciągnięte ze strumieniem wody z zewnątrz. Larwy (glochidia), o średnicy około 0,4 mm, przetrzymywane są w skrzelach od września do wiosny (kwiecień-maj). Wyrzucane są wówczas przez osobniki rodzicielskie do toni wodnej, gdzie, natknąwszy się na rybę, przyczepiają się do jej płetw, skrzeli, rzadziej do warg i nozdrzy. Żywicielem glochidiów mogą być: ciernik (Gasterosteus aculeatus), bass słoneczny (Lepomis gibbosus), okoń (Perca fluviatilis), szczupak (Esox lucius), lin (Tinca tinca), węgorz europejski (Anguilla anguilla). W krajach o klimacie cieplejszym niż polski uwalnianie glochidiów trwać może przez całą zimę.