W latach 1944–1946 pracowała w moskiewskim radiu, występując w audycjach polskich i obcojęzycznych.
Lata 1947–1968 thumb|Kamienica Gustawa Pala w Alejach Jerozolimskich 101 w Warszawie, w której w latach 1960–1968 mieszkała Ida Kamińska W 1947 Ida z Marianem Melmanem i synem wróciła do Polski i zamieszkała w Warszawie. Przez wiele lat starała się o powrót do kraju córki, która przebywała na zesłaniu w ZSRR (ostatecznie wróciła w 1956). W 1948 władze komunistyczne zaproponowały jej zorganizowanie teatru żydowskiego w Łodzi, w którym objęła funkcje dyrektora. W 1950 teatry żydowskie we Wrocławiu i w Łodzi zostały połączone w jeden Państwowy Teatr Żydowski pod jej kierownictwem, który od 1955 przeniósł się do Warszawy. We Wrocławiu pracowała z Jakubem Rotbaumem.
W 1955 otrzymała Nagrodę Państwową II stopnia „za całość artystycznej działalności teatralnej”.
W latach 1956–1960, po kolejnych falach emigracji Żydów z Polski, publiczność Idy Kamińskiej malała, dlatego aktorka wyjeżdżała coraz częściej na tournée po Europie, do obu Ameryk, Izraela i Australii. W 1966 wyjechała wraz z zespołem do Stanów Zjednoczonych. W 1967 nakręcono o niej film dokumentalny pt.