W latach 1882–1885 odbył służbę wojskową w jednostce artylerii w Berlinie. Po powrocie do domu wykupił od ojca rodzinne gospodarstwo i spłacił braci, jednak niespełna trzy lata później, prawdopodobnie wskutek zadłużenia, musiał odsprzedać je Janowi Wnukowi-Lipińskiemu, a jego ojciec dzierżawił odtąd część swoich dawnych gruntów od nowego właściciela. Zła sytuacja materialna zmusiła rodzeństwo Tomasza do szukania nowych źródeł zarobkowania na emigracji w głębi Niemiec. Sam Tomasz pracował najpierw przez 2 lata jako pomocnik gospodarza w majątku Sokoły w Prusach Wschodnich, jednak już w 1889 r. przeniósł się do Berlina, gdzie rozpoczął praktykę rzemieślniczą w zawodzie pantoflarza. Przebywając w stolicy Niemiec aktywnie włączył się w działalność tamtejszej Polonii, m.in. w akcję zakładania polskich szkół i budowę kościoła katolickiego w Neu Weißensee na przedmieściu Berlina. Tam również poznał swoją żonę – Franciszkę Knebę (ur. 1862) ze Starej Kiszewy, z zawodu kucharkę, z którą pobrał się w 1891 r. W Weißensee urodziły się ich pierwsze dzieci: Julian (1892) i Jan (1893).