Po dotarciu 63 pp do Łomży przeszedł do sztabu 16 DP, w którym służył do powrotu dywizji do Grudziądza w listopadzie 1920 r.

Po zakończeniu działań wojennych był kapelanem wojskowym we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie pełnił służbę w Szefostwie Duszpasterstwa Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie, a 1923 roku w Szefostwie Duszpasterstwa Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu. 16 grudnia 1921 roku został zatwierdzony, z dniem 1 kwietnia 1920 roku, w stopniu proboszcza z 12. lokatą wśród kapelanów wyznania rzymskokatolickiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu proboszcza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 11. lokatą w duchowieństwie wojskowym wyznania rzymskokatolickiego. W lutym 1924 roku na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy.

Okres II Rzeczypospolitej Po zakończeniu służby w WP został wikarym w Kowalewie, a we wrześniu objął parafię w Wielu. Od połowy lat 20. zaangażował się w działalność polityczną. Od 1926 r. był oboźnym Okręgu II Pomorskiego Obozu Wielkiej Polski, a od 1928 r. – wiceprezesem i prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Narodowego w Chojnicach. Przeciwstawiał się rządom sanacji, m.in. w 1933 r. doprowadził do strajku szkolnego w Wielu, sprzeciwiając się obowiązkowemu nauczaniu dzieci Marsza Pierwszej Brygady. W 1935 r.