Język sumeryjski (sum. 𒅴𒂠, eme-gi7/gir15, akad. Ŝumeru) – starożytny język używany w Sumerze, w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e. Jeden z najstarszych zapisanych języków. Jako język mówiony został wyparty przez język akadyjski około 1700 p.n.e., ale funkcjonował jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e. Był zapomniany do czasu odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony z językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za izolowany. Do jego zapisu stosowano pismo klinowe. Sumeryjski był językiem aglutynacyjnym i ergatywnym.
Historia Okresy rozwoju języka Licząca trzy tysiące lat historia języka sumeryjskiego dzieli się na pięć okresów:
archaiczny lub wczesnosumeryjski (3100–2600 r. p.n.e.) starosumeryjski (2600–2200 r. p.n.e.) nowosumeryjski (2200–2000 r. p.n.e.) późnosumeryjski (2000–1700 r. p.n.e.) postsumeryjski (1700–100 r. p.n.e.)