Jerzy Nawrocki (ur. 20 grudnia 1926 w Trzcianie, zm. 28 kwietnia 1990 w Katowicach) – polski naukowiec, polityk komunistyczny, inżynier górnik, profesor. Poseł na Sejm PRL VI, VII, VIII i IX kadencji, minister nauki, szkolnictwa wyższego i techniki (1981–1982), członek Rady Państwa (1985–1989).
Życiorys Syn Władysława i Wiktorii Nawrockich. W latach 1942–1944 pracował jako pomocnik ślusarza w Zakładach Mechanicznych w Krakowie, następnie w 1953 był zastępcą sztygara w kopalni „Rozbark” w Bytomiu. Od 1954 zatrudniony na stanowisku asystenta na Politechnice Śląskiej. W 1955 ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej. W okresie 1955–1959 pracował jako starszy projektant w Biurze Projektów Zakładów Przeróbki Mechanicznej Węgla w Gliwicach. Od 1969 był dyrektorem Instytutu Przeróbki Kopalin tej uczelni z tytułem profesora nadzwyczajnego, od 1978 – profesora zwyczajnego nauk technicznych. W latach 1970–1974 był prorektorem, a w latach 1974–1981 rektorem Politechniki Śląskiej.
W 1978 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Naukowego Górnictwa Polskiej Akademii Nauk. W 1979 został członkiem korespondentem PAN.