Ewolucja thumb|left|Kretowór południowy w muzeum w Melbourne W toku ewolucji kretoworowate zaadaptowały się do podziemnego życia, podobnie jak afrykańskie złotokretowate. Obrazuje to też zapis kopalny. Mioceński Naraboryctes z północno-zachodniego Queensland wykazywał już istotne przystosowania do rycia w ziemi, niemniej nie tak silnie wyrażone hak u dzisiejszych kretoworów. Zmiana stylu życia zaszła najprawdopodobniej u zwierząt leśnych, ryjących nory w glebie lasu, aczkolwiek rozważa się też alternatywne scenariusze przodków jaskiniowych czy wodnych. Badania genetyczne wskazują na Naraboryctes i kretowora jako taksony siostrzane, których linie rozdzieliły się około 30 milionów lat temu, aczkolwiek nie można wykluczyć, że dzisiejszy kretowór wyewoluował z Naraboryctes. 17,8 miliona lat temu wyłączeniu uległy geny związane z soczewką i rógówką. Natomiast około 5,4 miliony lat temu inaktywował się gen RBP3, aktywny jeszcze u Naraboryctes, a kodujący białko 3 wiążące retinol, istotne w procesie widzenia, który dzisiejsze kretoworowate utraciły. Dane paleobotaniczne wskazują na obecność obfitych traw w tym czasie, co wskazuje na bardziej otwarte, a nie leśne siedliska życia.