Cegłę ceramiczną produkowano przez wieki ręcznie (tzw. palcówka), proces mechanizacji produkcji rozpoczął się ok. 150 lat temu. Mechanizacja dotyczy całego cyklu produkcji. Gotowe wyroby można podzielić ze względu na ich cechy geometryczne, stopień wypalenia i użyte surowce (oprócz cegieł zwykłych są cegły klinkierowe, szamotowe).
Rodzaje cegieł ceramicznych W zależności od sposobu wykończenia powierzchni bocznych cegły podzielone są na dwie grupy wyrobów, które są oznaczone literami: Z – zwykłe L – licowe
Wszystkie cegły i pustaki ceramiczne produkowane są w podziale na klasy, które określają wytrzymałość mechaniczną wyrobu. W Polsce produkowane są wyroby w klasach (liczba odpowiada wytrzymałości na ściskanie wyrażonej w MPa): dla grupy Z – 3,5; 5; 7,5; 10; 15; 20 i 25 dla grupy L – 10; 15; 20; 25 Produkowane w Polsce cegły, w zależności od sposobu wykonania ewentualnych drążeń, podzielone są na następujące typy, które oznacza się literami: B – bez otworów P – pełne, dopuszczalne są drążenia w podstawie, ale o łącznej powierzchni nie przekraczającej 10% powierzchni podstawy i maksymalnej powierzchni otworu 2,0 cm² D – drążone, z otworami o łącznej powierzchni powyżej 10% i nie więcej niż 40% powierzchni podstawy;