Gatunek opisany został jako Perameles lagotis piórem Reida w 1837. Jako miejsce typowe podano rzekę Swan w Australii Zachodniej. Kolejni autorzy umieszczali gatunek w różnych rodzajach, w tym w rodzaju Macrotis (obecnie wielkouch), w obrębie którego umieszczano liczne gatunki, jak M. sagitta Thomasa z 1905 ze środkowej Australii czy M. nigripes opisany przez Jonesa z 1923 z Australii Południowej, obecnie zaliczane do gatunku wielkouch króliczy.
W 1923 Troughton opisał kolejne podgatunki: M. lagotis cambrica z południowego Queensland i wschodniej Nowej Południowej Walii, M. lagotis grandis z okolic jeziora Alexandrina niedaleko Adelaide, M. lagotis interjecta z równiny Nullarbor w Australii Zachodniej. Obecnie rzeczone podgatunki uznaje się za wymarłe, w przeciwieństwie do podgatunku nominatywnego M. lagotis lagotis z Australii Zachodniej. Monotypowość obecnego gatunku pomimo pewnych różnic pomiędzy populacjami z Queensland oraz tymi z Terytorium Północnego i Australii Zachodniej potwierdziły badania genetyczne.