W okresie inwazji aliantów na Sycylię włoskie siły powietrzne dysponowały 42 sprawnymi samolotami MC.200. Do 8 września 1943 roku, czyli dnia podpisania zawieszenia broni, maszyny te nie odegrały poważniejszej roli w walkach powietrznych. 23 Saetty eskortowały włoską marynarkę płynącą z La Spezia na Maltę i zostały przejęte przez aliantów. Te samoloty stały się zalążkiem współczesnych włoskich sił powietrznych. Maszyny pozostałe w północnych Włoszech zostały przejęte przez Amerykanów i przekazane do szkoły lotniczej w Leverano, gdzie do 1947 roku służyły do treningu średnio zaawansowanych pilotów.
Prace rozwojowe Ze względu na nie najlepsze osiągi powstały ulepszone wersje samolotu. W prototypowym MC.201 zastosowano ulepszony silnik A.76 o mocy 1000 KM (750 kW), z którego jednak wkrótce zrezygnowano na korzyść niemieckiego silnika Daimler-Benz DB 601. Samolot z nowym silnikiem oznaczono MC.202. Miał on zastąpić Saettę, jednak kłopoty z nowymi silnikami sprawiały, że MC.200 był wciąż produkowany. Na potrzeby działań bojowych w Afryce opracowano wersję wyposażoną w przeciwpyłowy filtr powietrza, którą oznaczono symbolem MC.200 AS. Od 1942 r. w MC.200 zaczęto stosować płat z MC.202 ze wzmocnioną konstrukcją i dodatkowym karabinem maszynowym Breda-SAFAT kal.