W Propozycji 66 Księgi I Principiów i jej 22 Korolariach Newton postawił pierwsze kroki w definiowaniu i badaniu ruchów trzech masywnych ciał podlegających wzajemnym zaburzeniom grawitacyjnym (Propozycja – to twierdzenie, Koloraria – to wnioski, wysnuwane z twierdzeń). W Propozycjach 25–35 Księgi III zastosował te wyniki do teorii Księżyca, analizując ruch Księżyca pod wpływem grawitacji Ziemi i Słońca. Później problem ten zastosowano również do oddziaływań innych planet z Ziemią i Słońcem.
Problem fizyczny był wcześniej rozważany przez Amerigo Vespucciego, następnie przez Galileusza i Simona Stevina, lecz nie zdawali oni sobie sprawy z wagi swoich wkładów. Galileusz, choć wykazał, że prędkość spadania wszystkich ciał zmienia się jednakowo, nie zastosował tej wiedzy do ruchów planet. Tymczasem już w 1499 roku Vespucci użył pozycji Księżyca do określenia swojego położenia w Brazylii. W latach 20. XVIII wieku problem ten nabrał znaczenia technicznego, gdyż jego dokładne rozwiązanie mogło pomóc w wyznaczaniu długości geograficznej na morzu, co w praktyce udało się dzięki Johnowi Harrisonowi i jego chronometrowi morskiemu.