W między wieżyczki wplecione są postacie świętych Piotra i Pawła oraz aniołów natomiast nad miejscem na hostię znajduje się postać Chrystusa Boleściwego.
Druga monstrancja prawdopodobnie została ufundowana na początku XIX wieku przez ks. Florkowskiego w miejsce ukradzionej monstrancji komandora Dąbrowskiego. Charakteryzuje się ona wysoką poprzeczną stopą, ovaoidalnym nodusem oraz promienistą glorią ozdobioną srebrzonym wieńcem z postacią Boga Ojca. Trzecia monstrancja powstał z połączenia różnych elementów z wieku XVIII i XX. Promienista gloria ma nad reservaculum postać Boga Ojca, całość zwieńczona jest krzyżem z pasyjką. Do XVIII-wiecznych elementów dodano dość niefortunnie owalny, srebrny nimb.
Spośród czterech kielichów najważniejszy jest ten najstarszy z roku 1518. Charakteryzuje się sześciodzielną stopą na uskokowym cokoliku. Sześcioboczny trzon zdobią maswerki z kolumienkami, a pośrodku spłaszczony nodus z ażurowymi maswerkami. Pozostałe kielichy datowane są na, odpowiednio, drugą ćwierć XVII wieku, rok 1670 oraz pierwszą ćwierć XX wieku.
Starsza puszka pochodzi z pierwszej tercji XVII wieku i została przyjęta od kościoła w Paradyżu. Natomiast druga, kameryzowana puszka pochodzi z roku 1905.
Zobacz też Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Św.