Literatura węgierska – w ścisłym znaczeniu ogół literatury napisanej w języku węgierskim, w znaczeniu szerszym wszelka literatura napisana na terenie Węgier lub przez węgierskich autorów.
Początki Sprzed chrześcijańskiego okresu zachowały się tylko nieliczne teksty napisane w rowaszu. Od momentu wprowadzenia chrześcijaństwa przez Stefana I (I. István) pisano przeważnie przy pomocy alfabetu łacińskiego. Z czasu przed XI w. nie zachowały się praktycznie żadne godne wzmianki teksty, udało się dotychczas odnaleźć jedynie fragmenty sag. Sytuacja literatury węgierskiej różni się pod tym względem np. od literatur fińskiej i estońskiej; w pierwszej udało się zrekonstruować epos narodowy Kalevala, w drugiej – epos Kalevipoeg.
Po XI w., za sprawą benedyktynów poczęły powstawać pierwsze – przede wszystkim łacińskie – teksty, ale także np. pochodząca z ok. 1200 r. węgierskojęzyczna „Mowa pogrzebowa i błaganie” (węg. Halotti beszéd és könyörgés).
W wiekach XIII i XIV dominuje łacińska literatura kronikarska z XIII-wiecznym „Gesta Hungarorum” na czele. Autor jest anonimowy, stąd wiele opinii na temat jego tożsamości. Powstawały też inne kroniki;