thumb|300px|Pruskie związki terytorialno-osadnicze (w tym lauksy) na terenie południowej Warmii Lauks (dosł. pole) – najmniejsza jednostka osadnicza Prusów, podstawowa składowa tak zwanej „małej ziemi” – jednostki plemiennej. Lauksy jako podstawowa struktura osadniczo-społeczna notowane są od VI w. n.e. Najprawdopodobniej ukształtowały się po rozpadzie wcześniejszych wspólnot osadniczych, w wyniku zmniejszenia się liczby ludności oraz wynikającego z tego mniejszego areału ziem uprawnych. Część ludności przeniosła się na opuszczone przez Gotów tereny na wschód od Wisły i w obszarze dolnej WisłyAndrzej Kokowski, Goci od Skandzy do Campi Gothorum (od Skandynawii po Półwyspu Iberyjskiego), Wyd. TRIO, Warszawa 2008..

Główną formą organizacyjną lauksu były wiece. Zgromadzenia wiecowe zwoływane były zwykle tam, gdzie składane były ofiary bogom, a więc w świętych gajach lub w obrębie grodów obronnych.