Szymon z Montfort przyjął w 1215 r. tytuły hrabiego Tuluzy, wicehrabiego Béziers i Carcassonne oraz diuka Narbonny. thumb|Tablica upamiętniająca śmierć Szymona de Montfort Tymczasem syn Rajmunda z Tuluzy, Rajmund VII, zebrał siły do walki z de Montfortem. W maju 1216 r. rozpoczął oblężenie Beaucaire – miasto mimo wysiłków de Montforta padło. Szymon musiał następnie udać się do Tuluzy, w celu stłumienia powstania, następnie ruszył na zachód na tereny podbitej prowincji Bigorre – doznał klęski w Lourdes w grudniu 1216 r. Podczas gdy w 1217 r. prowadził działania w okolicach Foix, Rajmund VI i VII we wrześniu przejęli kontrolę nad Tuluzą. Montfort natychmiast pośpieszył z odsieczą, lecz jego siły były niewystarczające – spora część wojsk była zaangażowana na innym terenie. Ponowił próbę oblężenia miasta wiosną 1218 r. Podczas walki z obrońcami miasta 25 czerwca został uderzony w głowę kamieniem z maszyny miotającej i zmarł. Został pochowany w klasztorze Haute-Bruyère.

Sukcesor Szymona i współuczestnik podboju, syn Amalryk, próbował przeciwstawiać się ofensywie Rajmundów, wkrótce jednak musiał się wycofać i przekazał swe prawa do terenów Langwedocji królom Francji.

Szymon z Montfort pozostawił po sobie pięcioro potomstwa: trzech synów – Amalryka, Gwidona i Szymona, oraz dwie córki – Petronillę i Amicię.

Bibliografia

Montfort Montfort Kategoria:Urodzeni w 1160 Kategoria:Zmarli w 1218