Od urodzenia miał problemy ze wzrokiem, aż w końcu zdiagnozowano u niego wrodzoną jaskrę. Stwierdził, że decyzja matki o urodzeniu go i odrzuceniu zaleceń lekarza była dla niego inspiracją do sprzeciwienia się aborcji. Kiedy miał sześć miesięcy, przeszedł pierwszą z 27 operacji oczu, którym został poddany w dzieciństwie. Kiedy miał 12 lat, podczas gry w piłkę nożną miał wypadek (został uderzony blaszanym elementem piłki w oko, a wskutek silnego uderzenia piłką w głowę doznał wylewu krwi do mózgu), przez który całkowicie utracił wzrok. Przy ostatniej próbie przywrócenia wzroku lekarze użyli pijawek, jednak Boccelli pozostał niewidomy.

Jako młody chłopak wykazywał pasję do muzyki. Odtwarzana na gramofonie muzyka poważna była jedyną rzeczą, która go cieszyła. Gdy jego niania, Oriana, podarowała mu pierwszą płytę – album Franco Corellego, Bocelli zaczął myśleć o zostaniu tenorem. Kiedy miał siedem lat, był w stanie rozpoznać słynne głosy tamtych czasów i próbował je naśladować. Uczył się w szkole z internatem w Reggio nell’Emilia, gdzie nauczył się czytać w alfabecie Braille’a i chodził na lekcje muzyki. Kiedy miał siedem lat, rozpoczął naukę gry na fortepianie, a podczas nauki w Istituto Francesco Cavazza w Bolonii uczył się śpiewu, gry na flecie, saksofonie i gitarze, a także podjął pierwsze próby komponowania własnych pieśni.