Rozwój wędkarstwa Wiek XVIII był przede wszystkim okresem udoskonalania technik opracowanych w stuleciu poprzednim. Na wędkach zaczęły pojawiać się przelotki, co zapewniało wędkarzom lepszą kontrolę nad wyrzucaną linką. Same wędki stawały się coraz bardziej zaawansowane i wyspecjalizowane pod kątem różnych zastosowań. Od połowy stulecia powszechne stały się wędki składane (segmentowe), a do produkcji szczytówek zaczęto wykorzystywać bambus, co zapewniało im znacznie większą wytrzymałość i elastyczność.
Na początku XVIII w., po ponad tysiącu lat stosowania przez wędkarzy linek z końskiego włosia, odkryto, że natura ma lepsze rozwiązanie. Był to naturalny materiał pochodzący od larw jedwabnika na przypony, który w porównaniu z końskim włosiem wyróżniał się tak niezwykłą przezroczystością, elastycznością i wytrzymałością, że z czasem zdominował tę dyscyplinę. Było nim tzw. „jelito” jedwabnika (ang. gut). Następnym krokiem naprzód było pojawienie się linek jedwabnych, produkowanych przemysłowo.