Uczestnik Drugiej Polskiej Wyprawy Andyjskiej.
Był autorem szeregu artykułów i opracowań z szeroko pojętej tematyki górskiej, ze szczególnym uwzględnieniem Tatr: pisał głównie o topografii Tatr, dziejach ich poznawania i o historii tatrzańskiego taternictwa, ale także o pasterstwie, botanice, geografii i etymologii nazewnictwa tatrzańskiego. Tych gór dotyczą jego dwa najważniejsze dzieła: 25-tomowy przewodnik Tatry Wysokie (1951-1988) oraz napisana wraz z żoną Zofią Wielka encyklopedia tatrzańska (1995). Oparciem do tych prac była ogromna biblioteka, którą ciągu kilkudziesięciu lat zgromadził wraz z żoną. 25 kwietnia 1991 r. w siedzibie Tatrzańskiego Parku Narodowego małżonkowie Paryscy przekazali swe zbiory Parkowi. Zawierają one różnego rodzaju druki, rękopisy, archiwalia i ikonografię, odnoszące się do Tatr i szeroko rozumianego Podtatrza. Zajmują ok. 500 m bieżących półek i w zasobach TPN tworzą zbiór wyodrębniony.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarł w wieku 91 lat w Zakopanem.