Dla wierzyciela ocena ta stanowi charakterystykę wielkości ryzyka kredytowego (niedotrzymania warunków umowy, ), na jakie jest on narażony, udzielając finansowania o charakterze dłużnym.
Angielskie pojęcie w słownikach tłumaczone jest przeważnie jako: „ocena”, „oznacznik”, „wskaźnik”, „indykator”, „wartość”, „znamionowana klasa”, „pozycja”, a niekiedy jako po prostu ranking. Jednakże uwzględniając funkcje i sposób ustalania ratingu, nie można go utożsamiać z rankingiem. Rating bowiem to pojęcie o znacznie głębszej wymowie ekonomicznej niż ranking. Jeśli ranking można ogólnie określić jako „uszeregowanie”, „klasyfikacja” według różnych kryteriów, np. wielkości obrotów, zysku, kapitału itp., to istotą ratingu są złożone, syntetyczne oceny objętych nimi podmiotów.
Historia ratingu Początek ratingu i agencji ratingowych sięga okresu pierwszej połowy XIX w. i związany jest z występującym wówczas kryzysem finansowym w Stanach Zjednoczonych. Pod wpływem doświadczeń kryzysowych niektóre agencje handlowe zaczęły wydawać świadectwa oceniające zdolność kupców i hurtowników do regulowania zobowiązań finansowych.