Renaturyzacja Sokołówki Pomiędzy II wojną światową a końcem lat 90. XX wieku stan wód w rzece pogarszał się. Według książki Waldemara Bieżanowskiego: Łódka i inne rzeki łódzkie (I wydanie w 2001 roku) Sokołówka służyła we fragmentach jako rezerwuar ścieków bytowych.
W latach 90. XX wieku powstały pomysły renaturyzacji Sokołówki i jej doliny. Rzeka została objęta „Programem małej retencji dla miasta Łodzi”. Program zakładał odtworzenie naturalnego koryta rzeki, utworzenie na niej 7 stawów (w tym zbiorników retencyjnych) oraz zagospodarowanie parkowe okolicznych terenów. Początkiem była budowa zbiorników retencyjnych pomiędzy ulicami Zgierską a Żabieniec (2002-2010).
W kolejnym etapie Sokołówka została objęta programem SWITCH (Sustainable Water Management Improves Tommorow's Cities' Health – Zintegrowane Zarządzanie Wodą to Zdrowie w Mieście Jutra) dofinansowanym z budżetu Unii Europejskiej.
Początkiem projektu było pozyskanie dokładnych danych wyjściowych (np. analiza chemiczna osadów dennych i wody, dane biologiczne i ekologiczne, budżet wód rzecznych oraz modele gospodarowania wodami burzowymi), które wykorzystano do wyboru odpowiednich środków do wdrożenia.