Język i kultura DolnołużyczanDie Sorben/Wenden in der Niederlausitz, Domowina-Verlag 2000. Pierwszy zachowany zabytek piśmiennictwa dolnołużyckiego to pochodząca z połowy XVI wieku niedrukowana Przysięga mieszczan z Luboraza. W okresie Renesansu pojawili się humaniści i pisarze dolnołużyccy (piszący jednak w języku łacińskim), wywodzący się głównie z mieszczaństwa: Jan Rak, zwany Rhagius Aesticampianus (1457–1520) był profesorem i dziekanem na Uniwersytecie w Krakowie, prekursorem slawistyki i autorem tomu Pieśni o Łużycach (Carmen de Lusatia). Innym wybitnym poetą był Jan Bok (lub Bokac, Bocatius) z miasta Wětošow.
Znaczące dzieła w języku dolnołużyckim powstały dopiero z inspiracji Reformacji: były to głównie tłumaczenia Biblii. W 1548 pastor Mikławš Jakubica przetłumaczył Nowy Testament na język dolnołużycki (a właściwie zawierający elementy dialektu wschodniego i zachodniego jak również górnołużyckiego, czeskiego i polskiego). Było to tłumaczenie Biblii Marcina Lutra. W tym samym czasie pojawiło się anonimowe tłumaczenie Psałterza w dialekcie zachodnim (z licznymi germanizmami). Obie te książki nie były drukowane.