Wielkim przyjacielem Dolnołużyczan był niemiecki językoznawca Georg Sauerwein (1831–1904), który nauczył się języka dolnołużyckiego i zaczął w nim pisać poezje, inspirując się twórczością ludową. Walczył też o wprowadzenie tego języka do szkół.
Największym narodowym poetą dolnołużyckim był Mato Kosyk, który inspirował się folklorem. Jego poematy epickie: Serbska swajźba w Błótach (Łużyckie wesele w Błotach) 1880, Branibora pad (Upadek Braniboru) i Pśerada markgroby Gera (Zdrada margrabiego Gerona) 1881, a także liryka patriotyczna Z paradiza wšyknych swětow (Z raju wszystkich światów) i Ze stwórena źo mój spiw (Od przyrody pochodzi mój śpiew), stanowią szczytowe osiągnięcie literatury dolnołużyckiej. Pisał też utwory dramatyczne i reportaże. Po nim podobnie wysoki poziom reprezentowała jedynie wybitna poetka, pisarka i dziennikarka, Mina Witkojc (1893–1975).
Po 1945 Łużyce Dolne zostały zaludnione przez Niemców, wysiedlonych ze Śląska. Spowodowało to dalszą germanizację; od tego czasu język dolnołużycki przestał być przekazywany młodszym pokoleniom.