Teksty te znane dziś pod nazwą Klucze henochiańskie zostały później przetłumaczone i użyte przez Antona Szandora Laveya w jego Biblii Szatana.

Fragmenty tekstów enochiańskich po raz pierwszy pojawiły się w druku w 1659, równo pół wieku po śmierci Johna Dee, w książce pt.: A true and faithful relation of what passed for many years between Dr. John Dee and Some Spirits. Praca ta, napisana przez Mérica Casaubona, opisuje dokonania Dee i Kelly’ego w sztuce wróżenia z kryształowej kuli.

Alfabet Angielskiodpowiednik Litera Nazwalitery Wymowa Wzmianka A Un B Pa C / K Veh D Gal E Graph F Or G / J Ged H Na I Gon L Ur M Tal N Drux O Med P Mals Q Ger R Don S Fam T Gisg U / V Van , X Pal Y / W Gon(z punktem) Z Ceph

Krytyka Sceptycy odkryli rozbieżność pomiędzy dwoma zestawami rzekomo objawionych enochiańskich tekstów, co może być wskazaniem, że język ten nie jest spójny. Australijski językoznawca Donald Laycock zauważył, że teksty w Liber Loageath wykazują cechy fonetyczne, które na ogół nie występują w języku naturalnym. Funkcje te powszechnie spotykane są w przypadku glosolalii, co sugeruje, że Kelley wyprodukował przynajmniej ten zestaw pism poprzez „mówienie językami”. Inni krytycy wskazują, że składnia enochiańska jest prawie identyczna z angielską.