W XIX wieku miasto przekształciło się w ośrodek edukacji wojskowej. W 1819 roku utworzono tu Fiński Korpus Kadetów, który funkcjonował do 1903 roku, kształcąc elity oficerskie (w tym Carla Gustafa Mannerheima). W 1821 roku miasto ucierpiało w wyniku pożaru, a jego odbudowa, prowadzona m.in. według planów Carla Ludviga Engela, nadała zabudowie styl neoklasycystyczny. Po uzyskaniu przez Finlandię niepodległości w 1917 roku, Hamina utrzymała charakter garnizonowy. Od 1920 roku w mieście funkcjonuje Szkoła Oficerów Rezerwy (Reserviupseerikoulu), stanowiąca do dziś istotny element tożsamości miasta.
Układ urbanistyczny miasta Hamina wyróżnia się nietypowym układem urbanistycznym - reprezentuje unikalny w krajach nordyckich, a nawet w skali światowej układ promienisto-koncentryczny, wpisany w ramy gwieździstego miasta-twierdzy. Plan miasta opiera się na oktagonalnym (ośmiobocznym) kształcie, gdzie z centralnie ulokowanego placu, który obecnie nosi nazwę Rynku Ratuszowego ulice (jest ich także osiem) rozchodzą się promieniście ku zewnętrznym pierścieniom fortyfikacji bastionowych. Promieniste ulice połączone są dwiema ulicami obwodowymi (biegnącymi po okręgu), co razem tworzy strukturę przypominającą pajęczynę.